काठमाडौँ, १ भदौ । नेपाली तथा नेपालभाषा साहित्यका शिखर व्यक्तित्व एवं ‘जनकवि’ दुर्गालाल श्रेष्ठको निधनले नेपाली वाङ्मय क्षेत्र स्तब्ध बनेको छ। उहाँको पार्थिव शरीरलाई राजकीय सम्मानका साथ अन्तिम बिदाइ गर्नुपर्ने माग साहित्यकार, भाषासेवी र नागरिक तहबाट जोडदार रूपमा उठेको छ।

९३ वर्षको उमेरमा आइतबार राति बुढानीलकण्ठस्थित आफ्नै निवासमा निधन हुनुभएका श्रेष्ठलाई साहित्यकारहरूले केवल एउटा भाषाको स्रष्टा मात्र नभई नेपाली समाजको सांस्कृतिक चेतना र भाषिक अधिकार आन्दोलनका खम्बाकारूपमा चित्रण गरेका छन्।

साहित्यकार तथा संस्कृतिकर्मीहरूका अनुसार श्रेष्ठले छ दशकभन्दा लामो समयसम्म नेपाली र नेपालभाषाको श्रीवृद्धिमा पुर्‍याएको योगदान अतुलनीय छ। “दुर्गालाल श्रेष्ठ एउटा व्यक्ति मात्र नभई एउटा सिङ्गो युग हुनुहुन्छ,” एक साहित्यकारले भने, “उहाँ जस्तो राष्ट्रिय गौरवका प्रतीकलाई राजकीय सम्मानका साथ बिदाइ गर्नु राज्यको सांस्कृतिक दायित्व हो।”

मदन पुरस्कार गुठीबाट ‘जगदम्बा–श्री’ सम्मान प्राप्त श्रेष्ठले आफ्ना सिर्जनामार्फत मानवता, सामाजिक न्याय र परिवर्तनको स्वरलाई सशक्त ढङ्गले मुखरित गर्नुभएको थियो। सन् १९३५ मा काठमाडौँको न्याँकँन्तलामा जन्मिनुभएका श्रेष्ठका कविता, गीत, नाटक र बालसाहित्यका दर्जनौँ कृति प्रकाशित छन् भने उनको शब्दमा रहेको ‘फूलको आँखामा फूलै संसार’ जस्ता सयौँ गीतहरू निकै लोकप्रिय छन् ।

साहित्यिक वृत्तले श्रेष्ठप्रतिको यो सम्मानको मागलाई नेपालको भाषिक र सांस्कृतिक विविधताप्रतिको राज्यको दृष्टिकोणका रूपमा समेत व्याख्या गरेको छ।